Bilqi Forum  

Reklamı Kapat

Geri git   Bilqi Forum > Eğitim - Üniversiteler - Sınavlar > Siz Sorun Biz Cevaplayalim(Maximum 5-10dk)

Siz Sorun Biz Cevaplayalim(Maximum 5-10dk)

ÖDEVLERİNİZİ BULMAKTA ZORLANIYOMUSUNUZ!

SORUN ANINDA CEVAPLIYALIM.

TÜM SORULARINIZA ANINDA CEVAP VERİLECEKTİR !

Sitemize Üye Olmadan Konulara Cevap Yazabilir Ayrıca Soru Cevap Bölümüne Konu Açabilirsiniz !

Soru iki şehrin hikayesi hangi tarihi olayı anlatıyor cevabı

Siz Sorun Biz Cevaplayalim(Maximum 5-10dk)


Yeni Konu aç Cevapla
 
LinkBack Seçenekler Stil
Alt 10-01-2009, 17:38   #1
Operator
 
Yaso - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
 
Üyelik tarihi: Jan 2008
Mesajlar: 32.809
Teşekkürleri: 0
5 mesajına 5 kere teşekkür edildi.
Tecrübe Puanı: 1000
Yaso has a reputation beyond reputeYaso has a reputation beyond reputeYaso has a reputation beyond reputeYaso has a reputation beyond reputeYaso has a reputation beyond reputeYaso has a reputation beyond reputeYaso has a reputation beyond reputeYaso has a reputation beyond reputeYaso has a reputation beyond reputeYaso has a reputation beyond reputeYaso has a reputation beyond repute
Standart Soru iki şehrin hikayesi hangi tarihi olayı anlatıyor cevabı

İki Şehrin Hikayesi /
Charles Dickens, bugün artık bir dünya klasiği haline gelmiş olan romanı İki Şehrin Hikayesi'nde Fransız İhtilali yıllarındaki Londra ve Paris'i anlatır. İhtilalin hemen öncesi ve sonrasındaki Paris ve Londra'nın sefil "insan" manzaralarının resmi geçit yaptığı ve konusu ile kahramanlarının bu iki şehir arasında pay edildiği roman, o ünlü "Zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü" cümlesiyle açılmaktadır.

Zamanların en iyisi mi yoksa en kötüsü müdür, bilemiyoruz lakin, ilki 19. yüzyılın ikinci çeyreğinin başlarında (1827), diğeri ise üçüncü çeyreğinin ortalarında (1868-1870) Dickens'ın romanında geçen "İki Şehir"den birisi olan Londra'yı, farklı kültür evrenlerine mensup iki şair ve yazarın nasıl "gördüklerini" ve nasıl "okuduklarını" incelemek ilginç olabilir. Hitler zamanında "hain" ilan edilen ve kitapları yakılan; Almanlardan da, Almanya'dan da nefret eden ünlü "Alman" şairi (!) Heinrich Heine (1797-1856) ile modern Türk edebiyatının kurucularından ve fikir hayatımızda hala tartıştığımız bazı temel kavramların ilk formülasyonlarını ortaya koymuş olan Namık Kemal (1840-1888), yaklaşık 40 yıl arayla gittikleri Londra'da o kadar farklı müşahedelerde bulunmuşlardır ki, çizdikleri tablolar, adeta iki ayrı şehri anlattıklarını düşündürecek kadar zıt karakterde olmuştur. Bu yazıda, karşılaştırmalı olarak her iki bakışı inceleyecek ve özellikle Namık Kemal'in Londra'da Heine'nin gördüklerini farkedemeyişinin sebepleri üzerinde duracağım.


Heine: Sefaletin kol gezdiği Londra
Heine, Almanya'da yaşayan bir Yahudi ailesinin çocuğu olarak doğdu ama Yahudi olmasının önüne çıkarttığı engellerden yıldığı için vaftiz olarak Hıristiyanlığı kabul etti. 1831'de Paris'e yerleşti ve ölünceye kadar orada yaşamaya devam etti. Şarkılar Kitabı (Çeviren: Behçet Necatigil, İstanbul 1971, İş Bankası Kültür Yayınları) ve Seyahat Tabloları, en tanınmış eserlerinden ikisi. Çeşitli zamanlarda farklı kişilere yazdığı mektuplardan bir seçme, Melahat Togar çevirisiyle yayınlanmıştır: Heine'nin Seçilmiş Mektupları (İstanbul 1983, Düşün Yayınevi).

Heine'nin Londra'ya Nisan-Mayıs 1827 tarihlerinde gelmiş olduğu, 1 Mayıs tarihli bir mektubundan anlaşılmaktadır (bkz. Heine'nin Seçilmiş Mektupları, s. 61). Bu mektubunda Londra'da en az dört hafta daha kalacağını belirtmekteyse de, tam olarak ne kadar süreyle bu şehirde ikamet ettiğini tesbit etmek mümkün olmamıştır.

Heine, yazısının hemen başlarında, "Londra'ya sakın bir şair göndermeyin!" ikazında bulunur ilginç bir şekilde. Bu şehirde ilk olarak "taştan bir orman" ve "itişip kakışarak akıp giden bir insan seli"ni görmekte ve bunun bir şair için hiç de uygun bir manzara olmadığını öne sürmektedir; olsa olsa bir filozof tahammül edebilir ona, ancak o açıklayabilir bu kargaşayı (Heine'nin Londra izlenimleri için bkz.: Hazırlayan: Gürsel Aytaç, Gezi Notları Seçkisi, Ankara 1994, Gündoğan Yayınları):

Herşeyin üzerine sinmiş olan bu yalın ciddiyet, bu muazzam tekdüzelik, bu makineleşmiş devinim (hareket), insanların neşeliyken bile duydukları bir can sıkıntısı, kısacası bu herşeyi çok abartmalı Londra, insanın düş gücünü ezer ve yüreğini parçalar. Hele oraya bir de, üstü başı perişan bir dilenci kadını ya da pırıl pırıl ışıldayan bir kuyumcu gibi karşısına çıkan herşey önünde dikilip kalan, onları seyre dalan hayalperest bir Alman şairi yollarsanız, işte o zaman onun çekeceği var demektir.

İngilizlerin tüketmeye ve para harcamaya ne kadar meraklı olduklarını canlı tablolar halinde aksettiren Heine, bu harcamalara para yetiştirebilmek için bütün ahalinin ecel terleri dökerek limandan borsaya koşuşturmak zorunda kaldıklarını ve kendisi gibi vitrinlere "aptal aptal" bakan yabancıları ayak altında durdukları için itip kaktıklarını anlatır. Ardından da, gördüğü Londra'nın bütün kargaşasını bir fotoğraf karesinde şöyle ebedileştirir:

Dalıp gittiğim bu seyirden sarsılarak uyanıp, erkek, kadın, çocuk, at ve posta arabalarının oluşturduğu renk cümbüşüne, uğultular, bağırtılar, çatırtıların duyulduğu ve tam o sırada içine bir de cenaze alayının karıştığı caddeye gözlerimi çevirince bana öyle geldi ki, bütün Londra, tıpkı tablodaki gibi bir Bersina Köprüsüne benziyor. Bu köprü üzerindeki herkes, kısacık yaşamlarını birazcık daha uzatmak isteğiyle, korkudan çıldırmışçasına kendine geçebileceği bir yol bulmaya çalışıyor. Burada küstah süvari, zavallı piyadeyi atının ayakları altına almış, yere yuvarlanan bir daha kalkamaz, mahvolmuş bir halde ve en iyi dostlar bile merhametsizce birbirlerinin cesetle

Bu köprü istiaresinden sonra Londra'yı Alman şehirleriyle ile mukayese eden Heine, kendi memleketinin çok daha yaşanmaya layık olduğunu, orada herşeyin "öylesine hülyalı ve öylesine bir tatil günü rahatlığı içinde" hareket ettiğini belirtmekten kendini alamaz. O Almanya ki, askerleri sessiz sedasız nöbet değiştirir, sakin bir güneş altında üniformalar ve evler pırıl pırıl parlar, saçakların altında kırlangıçlar uçuşur, pencerelerde şişko hakim karıları gülümser ve boş sokaklarda herkese yetecek kadar yer vardır. O sokaklar ki, orada köpekler avare avare gezip dolaşabilir, insanlar dikilip tiyatro hakkında tartışabilir, kibar bir aylak ya da saçı pudralı bir saray kahyası yerlere kadar eğilip reverans yapabilir.

Londra'nın dillere destan ihtişamını o da çok dinlemiştir ancak bu şehirde kocaman saraylar yerine Heine'nin gözüne takılanlar, bir sürü küçücük evden başkası değildir. Bu asker gibi dizilmiş küçücük sıra evler tuğladan yapılmıştır ancak nemin ve kömür dumanının etkisiyle koyu zeytin yeşiline çalmaya başlamıştır renkleri "Bunlar öylesine yan yana dizilmişler ki", diyor Heine, "meydana getirdikleri geniş ve dümdüz sokaklar, karşı karşıya iki tane uçsuz bucaksız kışlaya benzer iki ev gibi görünüyor." Doğrusu, "kışla" teşbihine bayılmamak elde değil. Zaten Max Weber de, Batı şehrinin temel özellikleri arasında askeri garnizon şehirlerini saymıyor muydu? Nitekim daha çeyrek asır geçmeden, Baron Haussmann da, o sıralarda Heine'nin de ikamet etmekte olduğu Paris'i yeniden, bir iktidar kalesi biçiminde asi ve ayrıksı öğelerden 'arındıracak' ve Paris Komünü'nün bir daha patlak vermemesi için gereken tedbirleri III. Napolyon adına alarak, Paris'i ayaklanmaların daha rahat bastırılacağı bir yeni planla yeni baştan kuracaktı.

Aşağıda Namık Kemal'in Londra'yı anlatışı sırasında cadde ve vitrinlerin yabancıların dikkatini nasıl avladığına değineceğiz. Ancak burada Heine'nin yabancı psikolojisini başarıyla aksettiren bir tesbitine yer vermekte fayda görüyorum. Şöyle diyor Heine:

Bu caddelerde, evlerin Londra'ya özgü tekdüzeliği pek göze batmaz, çünkü yabancıların gözü devamlı olarak mağazaların vitrinlerinde sergilenen yeni ve güzel mallan seyretmekle meşguldür. İnsanı bu kadar etkileyen sadece bu malların kendisi değil, İngilizlerin imal ettikleri her şeyi mükemmel biçimde piyasaya sürmeleri, her lüks malı, her fitilli lambayı, her çizmeyi, her çaydanlığı ve kadın giysisini öylesine davetkar yapmalarından başka bir de bunları sergileme sanatı, renklerdeki zıtlıklar, çeşitlilik, İngiliz mağazalarına kendine özgü bir cazibe katmakta...

Londra'daki her şeyin kendisine "yağlı boya tablolar gibi" yapay göründüğünü söyleyen Heine'nin yolu, zengin semtlerinden ziyade, Namık Kemal'in asla dikkatini çekmeyen ve yolunu düşürmediği kenar mahallelere, karanlık ve rutubetli çıkmazlara, çamur deryası ve hastalık içinde yüzen varoşlara düşer. Ve Namık Kemalleri 40 yıl önceden haber verir gibi şu cümleleri karalar not defterine: "Londra'nın büyük caddelerinde dolaşan ve asıl halkın oturduğu mahallelere yolu düşmemiş olan bir yabancı, Londra'daki müthiş sefaletin çok azını görür, belki de hiçbir şey farkedemez." (Heine'den 60 küsur yıl sonra Londra sefaretine atanan Abdülhak Hamid de, sosyete salonlarındakilerinden başka insan yaşamıyormuş gibi aksettirecektir bize şehri.)

Karanlık bir sokağın ağzında dertli bağrına bebeğini basmış, bakışlarıyla dilenen bir kadının gözlerine ilişir bakışı ve bu sefalet karşısında duygulara boğulur gider şair. Yaşlı zenciler dilenir ayrıca Londra sokaklarında. Köşe başlarında durur, yayaların ayaklarının önündeki çamurları -muhtemelen ellerindeki ufak süpürgelerle - süpürür (tıpkı bizim otoyollardaki trafik tıkanıklığında araçların camlarını silen küçük çocuklar gibi) ve bu zahmetleri karşılığında bahşiş isterler. Bunların dışındaki asıl sefalet içinde yüzen insanlar, günahkarlar ve caniler, gündüz inlerinde gizlenir ve ancak karanlık basınca dışarı çıkarlar. Şair 'öbür Londra'yı' görür Londra'da.

Bir şeyi daha: Günahkarlar ve suçlularda, toplumdan dışlanmış olanlarda şehirdeki burjuvalardan daha fazla insanlık görür Heine; daha fazla insanlık ve daha az kötülük vardır onlarda...

Namık Kemal'in peri masalını andıran Londra'sı

Namık Kemal, Şinasi'nin peşinden gider Paris'e. (Ne gariptir, üstadı ile sadece bir kere görüşmüştür bu süre zarfında.) Ziya Paşa ve Ali Suavi'yle birlikte Hürriyet'i çıkartırlar. Grup içindeki ilk çatlak, Ali Suavi'nin başına buyruk yazılarından doğar ve giderek büyür. O sırada Abdülaziz, Avrupa seyahatine çıkacaktır ve uğrayacağı yerlerden birisi de Paris'tir; yani Genç Osmanlıların karargahı. Bunun üzerine Fransız hükümeti, Padişah'ın geldiği günlerde onları Paris'te görmek istemediğini bildirir. İşte Namık Kemal'in Londra günleri böyle başlayacaktır.

Hemen yazmaz Londra izlenimlerini Namık Kemal; bekletir ve İstanbul'a dönüşünde çıkardığı İbret gazetesinde, "Terakki" (yazı Ebuzziya Tevfik'in Numune-i Edebiyat-ı Osmaniye'sinde "Londra" başlığıyla yayınlanır nedense!) adıyla çıkar (No.: 45, Teşrinisani 1872). O gün bugündür bu yazı, Osmanlının geriliğinden şikayetin ve Batı medeniyetinin gelişmişliğine duyulan hayranlığın bir Osmanlı aydınının ağzından samimi bir itirafı olarak okunagelmiştir.

"Bütün dünyayı dolaşmaya ne hacet!" diyor Kemal ve ekliyor: "İnsan yalnız Londra'yı, araştıran bir gözle seyretse, göreceği eşi bulunmaz güzellikler, akla üzüntüden şaşkınlık getirir." Bu şehir o kadar değer kazanmıştır ki Namık Kemal'in gözünde, onu "enmuzec-i cihan" (dünyanın örneği) olarak göstermekte tereddüt geçirmeyecektir. "Yeryüzünde medeniyet eserlerinin fotoğrafla resmi alınmış olsa" der, "günümüz medeniyetini ancak Londra kadar belirgin olarak gösterebilir". Bundan dolayı terakki ve medeniyeti anlatırken Londra'yı örnek olarak seçtiğini belirtir.

Gariptir,Heine'nin Londra evlerini karartmış olduğunu söylediği ve kendisine Almanya'nın temiz havasını özleten kömür dumanı, Namık Kemal'in sisli rüyalara dalmasına sebep olur. "Bu şehir" der, "kuşku ve zan bulutları içinde gizlenmiş olan insan mutluluğu gibi, çoğunlukla bir kara dumanla kuşatılmış ve üstelik sanki uygarlığın görenekleri taşlarına, ağaçlarına varıncaya dek bulaşmış gibi, evleri bile siyahlara boğulmuş görünür." Oysa Heine, hatırlarsak, bu sıra sıra dizilmiş küçücük evleri de,tuğladan yapılmış ancak nemin ve kömür dumanının etkisiyle koyu zeytin yeşiline çalmaya başlamış renklerini de sevmemişti Londra'nın; onlardansa memleketinin hülyalı bahçelerini, ahalinin tembel tembel gezdikleri, sohbet ettikleri sokaklarını hatırlamış, onları özlemişti bu kışlaya benzeyen Londra evleri karşısında. İnsanın hayal gücünü ezdiğini söylediği bu şehre şair gönderilmemesini sıkı sıkı tembih etmişti Heine. Öte yandan Namık Kemal, Heine'nin taştan bir orman gördüğü ve hayal gücünü ezip yüreğini parçaladığını söylediği bu şehirde, kararmış duvarlardan bile bir medeniyet emaresi çıkarmaya şartlamıştır kendisini baştan. Bu kararmış duvarları bir perde gibi görmekte ve onun arkasına bakınca medenileşmenin gönül alan güzelinin yüzünü gösterdiğini farketmektedir. Güzellikten anlayanların, onun boyunun bosunun güzelliğiyle büyülenmemeleri ise imkansızdır.

Sonra şehrin, daha doğrusu bu medeniyetin "enmuzeci" olan beldenin unsurlarına eğilir. "O koca parlamento"ya gider ve binasının, kamuoyunun tepkilerinden korunmak için kale gibi yapıldığını söyler. Böylece tepkide bulunan ve iktidara korku salan bir kamuoyu fikrini gündeme taşımak ister (Oysa bizde kamuoyu olmadığı için herkes devletten korkmaktadır.) Parlamentonun içine girdiğinde ise bir milletin en seçkinlerinden üç, dört yüz parlamento üyesi ile karşılaşır. Onların kendi aralarında usul usul tartıştıklarını hayranlıkla anlatır Namık Kemal. Mahkemelerdeki hakimler, bir katile bile "efendi" kelimesinden aşağı bir deyimle seslenmezler. Ne cebir, ne şiddet vardır ortada. Hasılı, amiyane tabirle Londra'da herşey tıkır tıkır işlemektedir.

Okullara gider, büyümüş de küçülmüş çocukları, 3-4 dil bilen ortaokul talebelerini görür. Yardımcı ve temel bilimlerden 6-7 esaslı ilim bilen talebeler vardır. Sibyan mekteplerinde elifba, yazı, dört işlem ve akaide dair dersler yoktur, çünkü 15 yahut 18 yıldan beri bu okullara bunları bilmeyen talebe geldiği vaki değildir, bu yüzden kaldırılmıştır.

Parka giden çocukların ellerinde muhakkak gazete bulunur. Hatta gemilerinde bile, yerçekimi kanunu gibi en derin meseleleri öğrenmeye çalışan tayfalar bulunur. Yazıcıları, Alman bilginlerinin hukuk hikmeti (felsefesi) üzerinde muhakeme yürütür. Müzeleri, hayvanat bahçeleri bile mitolojik bir dille anlatır Kemal. Rasathanelerde dürbünlerle (teleskoplarla) gökyüzüne bakan insan, dünya dışı alemlere yükselir.

Kütüphaneleri ise gerçekten muhteşemdir. Oralarda her dilden 2-3 milyon kitap ve yüzlerce becerikli kütüphaneci vardır. En boş zamanında bile 800 okuyucunun eksik olmadığı bu yerlerde 90'ındaki hocalardan 18'indeki kızlara kadar her yaş ve meslekten insanlar bulunur.

N. Kemal'e eğlence yerleri ve tiyatrolarını da anlattıktan sonra, sözü ülkenin zenginlik ve mamuriyetine getirerek şöyle der: "Yalnız şehir yüksek binalar yan yana getirilse, İstanbul kadar şahane bir saray ortaya çıkar."

Londra'nın dillere destan ihtişamını o da çok dinlemiştir ancak bu şehirde kocaman saraylar yerine Heine'nin gözüne takılanlar, bir sürü küçücük evden başkası değildir. Bu sıra sıra dizilmiş küçücük sıra evler tuğladan yapılmıştır ancak nemin ve kömür dumanının etkisiyle koyu zeytin yeşiline çalmaya başlamıştır renkleri. "Bunlar öylesine yanyana dizilmişler ki",diyor Heine, "meydana getirdikleri geniş ve dümdüz sokaklar, karşı karşıya iki tane uçsuz bucaksız kışlaya benzer iki ev gibi görünüyor."

Sözün burasında İngiliz emperyalizminin zenginliği sorgulamasına ramak kalır, N.Kemal'in; ancak bu çok cazip fırsatı da cömertçe tepmekten başka bir şey yapmaz. Pazarlarında bulunan değerli taşlara ve güzel şeylere" baktığında, tabiatın define ve hazinelerinin nasıl baştan ayağa "yağma edilmiş" olduğuna şaşakalır. Oysa "yağma" kelimesi tam da yerinde kullanılmıştır ve İngiliz emperyalizmin can damarı ve yumuşak karnı da burasıdır. Tam Batı medeniyetinin ayaklan yere basan, rüyalardan uyanmış bir değerlendirmesinin yapılacağı bu kritik nokta, yakalandığı anda cömertçe kaçırılmıştır elden.

O kadar ki, bankalarında mevcut altınların ağırlığından Britanya adasının batacağı korkusunu yaşar fakat bunların Hindistan veya Afrika'daki hangi yoksul halkın kursağından yağmalanmış olduğunu sorgulamak ihtiyacını dahi duymaz. Burjuva sermayesinin ve bu sermayeyi kullanma biçiminin (muhasebe) övgüsüne dönüşen yazı, Londra'daki para hareketinin hızına duyulan yüzeysel hayretle devam eder.

Söz hareketten açılmışken, insanların bu şehirde ne kadar hızlı hareket ettiğine şaştığını belirtmeden edemez Kemal. Tam da Heine'nin şikayet ettiği, ayak altında ezilenlerin, düşenlerin dostunun olmadığı bir "Bırakınız geçsinler" hareketliliğidir bu; ne var ki bu manzara bile Namık Kemal'i hiç rahatsız etmez. Aksine bu hareketliliği, zihninin gerisinde 'donmuş' olarak resmettiği kendi şehirleriyle kıyaslar ve iflah olmaz bir hayranlıkla seyreder. Heine, caddelerdeki bu kesintisiz insan akışını Bersina Köprüsü'ndeki insanların birbirini ezmesine, feryat ve figanlara benzetirken, N. Kemal, bütün bunları medeniyetin zorunlu bir tezahürü olarak algılamıştır. İstatistiklere de başvurur hızını alamayarak "hürriyet kahramanı"mız: Şehirde 40 bin ev arabası, 35 binden ziyade taksi, 15 binden ziyade minibüs ve şirket arabası vardır. Her iki dakikada bir trenleri, her biri altmış araba alan "kara vapurları" vardır. Yine de ihtiyaca yetişmez bunlar ve bu vasıtalara binebilmek için sıra beklemek ve araba bulamamak Londra'da vak'a-i adiyedendir. (Minibüs için sıra beklemek eğer medeniyet alametiyse, İstanbul'un minibüsle seyahat eden, varoşları, merkezden, hatta Avrupa memleketlerinden daha medeni olmalı değil midir?) 3 kara vapuru (lokomotif olsa gerek), köprülerle birbirinin üstünden geçer, bahçelerde (parklarda) gün olur ki 50-60 bin (biraz abartılı değil mi?) araba dolaşır.

Thames nehri kenarında bulunan depolardaki mal kalabalığına da hayran hayran bakan N. Kemal'in fabrikalarda hayretten tüyleri ürperir. Ağzından ateşler püskürten, korkunç sesler çıkartan, akıl meleğinin buyruklarını yerine getirmek için çırpınan dev bir beden olan makineler de bu hayretten payını alır. Saatte 200 bin gazete basan matbaa makinelerini, 50 bin kişi çalışan matbaaları, 10-15 bin araba beygirinin çalıştığı bira fabrikalarını da gözden kaçırmaz. Ancak işçilerin, hele hele kadın ve çocukların 13-14 saat karın tokluğuna çalıştığına değinmek ihtiyacını bile duymaz. 3-4 bin kişinin kalabileceği otelleri, Üsküdar halkını yedisinden yetmişine giydirecek kadar malla dolu terzihanesi, aklın kabul etmeyeceği kadar zengin madenleri vardır Londra'nın. Yerin altına inilmekte, okyanusun altında ilçe yapacak kadar bir yer açılmakta, hatta burada gaz lambalarıyla aydınlatılmış caddeler açılmakta, trenler işletilmektedir.

Toprağın altından nasıl altın çıkardıklarından tutun da nehrin altında yapılan düzenli çarşılara kadar pek çok başka harikadan bahseden Namık Kemal, Ayna Saray'dan (Crystal Palace) bahsetmekten alamaz kendini. Ziraatın oralarda nasıl geliştiğine dair örnekler de veren N. Kemal, burada öylesine bir bolluk dünyasının yaratıldığına kanaat getirmiştir ki, ne mübalağacı İran şairlerinin hayal gücünün bunlara yetişebileceğini zanneder, ne de onların kurdukları hayallerde yer alan gül bahçelerinin buradakilerle boy ölçüşebileceğine.

Gariptir,Heine'nin Londra evlerini karartmış olduğunu söylediği ve kendisine Almanya'nın temiz havasını hatırlatan kömür dumanı, Namık Kemal'in sisli rüyalara dalmasına sebep olur. "Bu şehir" der, "kuşku ve sanı bulutları içinde gizlenmiş olan insan mutluluğu gibi, çoğunlukla bir kara dumanla kuşatılmış ve üstelik sanki uygarlığın görenekleri taşlarına, ağaçlarına varıncaya dek bulaşmış gibi, evleri bile siyahlara boğulmuş görünür."

Bütün bunları Osmanlılık ve İslam'a aşılayabileceğine, daha doğrusu cila gibi, temele inmeyen gelip geçici bir sözde çözümle "bizim" kılabileceğine inanıyordu N. Kemal. Mesele zannettiği kadar kolay olsaydı keşke! Sözü burada Niyazi Berkes'e bırakıyorum:

Namık Kemal, batı uygarlığını tarih ve toplum koşullarından o kadar soyut anlıyor ki, o uygarlığın içinde geçen toplumsal olayları gördüğü halde, bu olaylarla uygarlık denen şey arasındaki ilişikliği görmüyor... Bu uygarlığın üstünde oturduğu toplumsal rejimle onun arasında sıkı bir ilişiklik olduğunu (görmüyor)... Bu Avrupalı gerçekten soyut bir yaratık; tıpkı onu görmek için göklerdeki yıldızın birinden kalkıp gelen yaratık gibi (bu yaratığın sanki Namık Kemal'in kendisi olduğunu söylüyor başka bir yerde Berkes) " (Türk Düşününde Batı Sorunu, Ankara 1975, Bilgi Yayınevi, s. 210-211).

"Avrupa kafası" miti

Namık Kemal'den tam 20 yıl sonra, 1888'de Abdülhak Hamid de, Londra'da "buhar içinde uçan melekler"den söz edecektir garip bir biçimde. Bir ortak büyülenme var gibidir aydınlarımızda; nihayet, bu büyünün bugün çözüldüğünü ve artık kendi şehirlerimize bütün hışmımızla saldırmadan, Londra'da sisler içinden süzülen melekler görmeyecek bir konuma eriştiğimizi ne yazık ki gönül rahatlığıyla söyleyemiyoruz. Fabrika ve vapur bacalarından püsküren is ve dumanı bile metafizik bir te'vile tabi tutmaya teşne bir zihinle Avrupa'ya giden aydınlar kafilesinin prototipiydi onlar. Kendi toplumunu ve kurumlarını hor görmek, buna mukabil Avrupa'da iktisadi, sosyal yahut siyasi ilişkiler temeli üzerinde gelişmiş teknoloji ve kurumlarını, hüdayı nabit gibi gökten inmiş nimet sofrası tarzında algılamak ve buna perestiş etmek, öyle anlaşılıyor ki, Tanzimat'ın bu ilk nesil edebiyatçılarını olduğu kadar, günümüzdekileri de kuşatmış bir hayranlık halesinin meyvesidir.

Bu aydınların kültürümüze taşıdıkları soyut "Avrupa kafası", gerçekten bir mit işlevi görmüştür; önlerinde duran ve kendilerine yol gösteren ezeli bir mit. Bu mit üzerlerinde öylesine belirleyici olmuştur ki, Avrupa'da gördükleri kusurların bile tesadüfi olduğunu düşünmek, onları birer istisna kabul etmek tuhaf gelmemiştir kendilerine. Kusurlar, onların gözünde, medeniyet ilerleyip herkesi kuşattıkça kendiliğinden ortadan kalkacak geçici arızalardan ibarettir. Ne gariptir ki, medeniyetin ilerlemesinin gücün ve tahakkümün de ilerlemesi anlamına geldiğini farketmeyen Namık Kemal ve nesli. Batı medeniyeti ilerleyip Osmanlı ülkesini parçalamaya koyulduğu yıllarda, talihin bir cilvesi olarak son uykusuna çoktan dalmıştı. O yıllarda hayatta olan Abdülhak Hamid ise, Avrupa'nın "siyasi" tarafının vahşi ve kaba olduğunu itirafa mecbur kalmıştı.

Hadi Niyazi Berkes'e kulak verelim son olarak. Tanzimat edebiyatının geliştiği yılları Berkes, Osmanlı tarihinin koma devri diye nitelerken haklıdır. Kendi tarihi, kültürü ve toplumu hakkındaki bilincin komaya girdiği; ne iyi kötü var olan geleneksel bilince eklemlenebildiği, ne de yeni bir bilinç fışkırışının, o devirlerde çok revaç bulan kelimeyle Aydınlanma'nın gerçekleşebildiği bir koma döneminin eseridir Namık Kemal'in Londra izlenimleri...
__________________
images?q=tbn:ANd9GcSSVf7Nbc7rsfF-F7DrfWwBua8n1m2a9nr0JufrZAxb2Y-lSHad


Tüm bölümlerimize yetkili alımları başlamıştır başvurmak için aşağıdaki linke tıklayınız


Yaso isimli Üye şimdilik offline konumundadır   Alıntı ile Cevapla Hızlı Cevap
Cevapla

Bookmarks

Tags
anlatıyor, cevabı, hangi, hikayesi, iki, olayı, soru, tarihi

Hızlı Cevap
Kullanıcı isminiz: Giriş yapmak için Buraya tıklayın

Mesajınız:
Seçenekler


Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)
 
Seçenekler
Stil

Yetkileriniz
You may post new threads
You may post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is Açık
Smileler Açık
[IMG] Kodları Açık
HTML-KodlarıKapalı
Trackbacks are Açık
Pingbacks are Açık
Refbacks are Açık


Benzer Konular
Konu Konuyu Başlatan Forum Cevaplar Son Mesaj
Soru rüzgarın oluşumu fizik bilimiyle ilgili hangi kanun ve teoriyle açıklanır cevabı Yaso Siz Sorun Biz Cevaplayalim(Maximum 5-10dk) 0 10-01-2009 17:35
Soru rüzgarın oluşumu fizik bilimiyle hangi kanun ve teoriyle açıklar cevabı içeride Yaso Siz Sorun Biz Cevaplayalim(Maximum 5-10dk) 0 10-01-2009 15:57
Charles Dickens - İki Şehrin Hikayesi _ѕєηєм_ Kitap Özetleri 0 11-26-2008 12:26
Charles Dickens - İki Şehrin Hikayesi _ѕєηєм_ Kitap Özetleri 0 11-05-2008 16:27
İKi ŞehRiN HiKaYeSi уυѕυƒ Kitap Özetleri 0 09-04-2008 00:59


Bütün Zaman Ayarları WEZ +3 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 05:08 .


İçerik sağlayıcı paylaşım sitelerinden biri olan Bilqi.com Forum Adresimizde T.C.K 20.ci Madde ve 5651 Sayılı Kanun'un 4.cü maddesinin (2).ci fıkrasına göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur. bilqi.com hakkında yapılacak tüm hukuksal Şikayetler doganinternet@hotmail.com ve streetken27@gmail.com dan iletişime geçilmesi halinde ilgili kanunlar ve yönetmelikler çerçevesinde en geç 1 (Bir) Hafta içerisinde bilqi.com yönetimi olarak tarafımızdan gereken işlemler yapılacak ve size dönüş yapacaktır.
Powered by vBulletin® Version 3.8.4
Copyright ©2000 - 2015, Jelsoft Enterprises Ltd.

Android Rom

Android Oyunlar

Android samsung htc

Samsung Htc

Nokia Windows

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160 161 162 163 164 165 166 167 168 169 170 171 172 173 174 175 176 177 178 179 180 181 182 183 184 185 186 187 188 189 190 191 192 193 194 195 196 197 198 199 200 201 202 203 204 205 206 207 208 209 210 211 212 213 214 215 216 217 218 219 220 221 222 223 224 225 226 227 228 229 230 231 232 233 234 235 236 237 238 239 240 241 242 243 244 245 246 247 248 249 250 251 252 253 254 255 256 257 258 259 260 261 262 263 264 265 266 267 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 279 280 281 282 283 284 285 286 287 288 289 290 291 292 293 294 295 296 297 298 299 300 301 302 303 304 305 306 307 308 309 310 311 312 313 314 315 316 317 318 319 320 321 322 323 324 325 326 327 328 329 330 331 332 333 334 335 336 337 338 339 340 341 342 343 344 345 346 347 348 349 350 351 352 353 354 355 356 357 358 359 360 361 362 363 364 365 366 367 368 369 370 371 372 373 374 375 376 377 378 379 380 381 382 383 384 385 386 387 388 389 390 391 392 393 394 395 396 397 398 399 400 401 402 403 404 405 406 407 408 409 410 411 412 413 414 415 416 417 418 419 420 421 422 423 424 425 426 427 428 429 430 431 432 433 434 435 436 437 438 439 440 441 442 443 444 445 446 447 448 449 450 451 452 453 454 455 456 457 458 459 460 461 462 463 464 465 466 467 468 469 470 471 472 473 474 475 476 477 478 479 480 481 482 483 484 485 486 487 488 489 490 491 492 493 494 495 496 497 498 499 500 501 502 503 504 505 506 507 508 509 510 511 512 513 514 515 516 517 518 519 520 521 522 523 524 525 526 527 528 529 530 531 532 533 534 535 536 537 538 539 540 541 542 543 544 545 546 547 548 549 550 551 552 553 554 555 556 557 558 559 560 561 562 563 564 565 566 567 568 569 570 571 572 573 574 575 576 577 578 579 580 581 582 583 584 585 586 587 588 589 590 591 592 593 594 595 596 597 598 599 600 601 602 603 604 605 606 607 608 609 610 611 612 613 614 615 616 617 618 619 620 621 622 623 624 625 626 627